~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
............................................................................................................Φλεβάρης 2017
............................................................Σελίδες προβληματισμού -πολιτών της Νέας Μάκρης- για κοινωνικές ανατροπές
..................................ΟΧΙ στα μνημόνια... στηρίζουμε μια Αριστερή Προοδευτική λύση... Περιμένουμε και τους δικούς σας προβληματισμούς για την πολιτική κατάσταση...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Σκέφτομαι πως αυτά τα τρία συστατικά πρέπει νά 'χει η ζωή: το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό. Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει αυτό, σέρνεται πίσω απ' τη ζωή. Το ωραίο είναι κάθε τι που στολίζει τη ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση. Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη. Νίκος Μπελογγιάνης

Καλή χρονιά με Λαϊκούς Αγώνες

Ανατροπή του καπιταλισμού και όχι διαχείριση...

"η χώρα δεν έχει ανάγκη από μια συμφωνία γενικά. έχει ανάγκη από μια έξοδο από τα αδιέξοδα των μνημονίων, από μια σύνθετη πολιτική διεξόδου και αναγέννησης σε όλους τους τομείς, παραγωγικής και πνευματικής – κοινωνικής, εθνικής ανασυγκρότησης, που δεν μπορεί να γίνει μέσα από τα νεοφιλελεύθερα δόγματα και τους όρκους πίστης στις συνθήκες της ε.ε., χωρίς έναν σταθερό προσανατολισμό για μια νέα θέση της χώρας στον γεωπολιτικό άξονα. [ο δρόμος της αριστεράς]

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

''Η Ελλάδα χρειάζεται αναπτυξιακό πρόγραμμα και ολική αναδιάρθρωση στο κράτος. Για να γίνει αυτό χρειάζεται νομισματική κυριαρχία.


''Η Ελλάδα χρειάζεται αναπτυξιακό πρόγραμμα και ολική αναδιάρθρωση στο κράτος. Για να γίνει αυτό χρειάζεται νομισματική κυριαρχία. Εκεί εντάσσεται η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Από μόνη της δε λέει τίποτα. Είναι ένα αναγκαίο, αλλά όχι ικανό βήμα. Δε βλέπω καμία ιδιαίτερη διάθεση από το εξωτερικό να μας σταματήσουν από το να πάμε σε εθνικό νόμισμα. Αυτό που βλέπω είναι εγχώριες δυνάμεις, οι οποίες δεν το θέλουν με κανένα τρόπο. Η γραμμή των έξω είναι να πληρώνουμε τα δάνειά μας, να μην τους δημιουργούμε προβλήματα, να μη μιλάμε πολύ και να ζούμε με τη μιζέρια μας. Θέλουν να καθίσουμε εδώ που βρισκόμαστε κι όσο πάει. Και αυτό γίνεται. Μας έβαλαν σε μια κατάσταση μεταξύ φθοράς κι αφθαρσίας και εδώ θα μείνουμε αν δεν αποφασίσουμε να αλλάξουμε πορεία ''

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Η Χιλιανή κοινωνιολόγος και δημοσιογράφος Μάρτα Χάρνεκερ: "Ο κοινωνικός κατακερματισμός έχει διχάσει την εργατική τάξη"

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

marta_xarneker.jpg

 Χιλή, Αριστερά, Λατινική Αμερική, συγγραφείς, Βενεζουέλα 

Συντάκτης:  Τάσος Τσακίρογλου
Βρίσκεται στην Αθήνα για το Διεθνές Συνέδριο για τον Μαρξ που οργανώνει το Ιδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ.
Η Χιλιανή κοινωνιολόγος και δημοσιογράφος Μάρτα Χάρνεκερ μιλά στην «Εφ.Συν.» για τη μηχανιστική προσέγγιση του μαρξισμού στη Λ. Αμερική από ορισμένους διανοούμενους, αλλά και για τις επιτυχίες και τα σφάλματα των κυβερνήσεων σε Βενεζουέλα και Βραζιλία.
Εκφράζει την πεποίθησή της ότι σήμερα η ιστορική συγκυρία είναι με το μέρος των επαναστατικών και όχι των συντηρητικών δυνάμεων.
● Βρίσκεστε στην Ελλάδα για το Διεθνές Συνέδριο σχετικά με την επικαιρότητα του θεωρητικού συστήματος του Καρλ Μαρξ. Εν μέσω μιας δριμείας χρηματοπιστωτικής κρίσης, ποια μαθήματα μπορούμε να αντλήσουμε από την κριτική του Μαρξ στην πολιτική οικονομία;
Νομίζω ότι είναι απίστευτο το πώς ο Μαρξ μπόρεσε να προβλέψει τι θα γινόταν παγκόσμια με την ανάπτυξη του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.
Για να αναφέρω μόνο ορισμένες απ' αυτές τις προβλέψεις: μίλησε για την τάση για συγκέντρωση πλούτου σε όλο και λιγότερα χέρια (δες τις πολυεθνικές), τη συνειδητή τεχνική εφαρμογή της επιστήμης στη διαδικασία της παραγωγής γενικά και, ειδικότερα, στην εκμετάλλευση της γης (δες τη ρομποτική και τη διαγονιδιακή γεωργία), την ενσωμάτωση όλων των λαών στο δίκτυο της παγκόσμιας αγοράς και, μαζί μ' αυτό, την ανάπτυξη του διεθνούς χαρακτήρα του καπιταλιστικού καθεστώτος (δες την παγκοσμιοποίηση) κ.λπ.
Μπόρεσε να τα προβλέψει όλα αυτά επειδή είχε την ικανότητα να ανακαλύπτει τη λογική με την οποία λειτουργεί το κεφάλαιο και, κάνοντάς το αυτό, προσπαθούσε να εξοπλίσει τους εργάτες με τα  θεωρητικά εργαλεία για την απελευθέρωσή τους.
● Ποιοι είναι οι κίνδυνοι από τη μηχανιστική χρήση του μαρξισμού;
Πρέπει να μπορούμε να κάνουμε τη διάκριση στον τρόπο μελέτης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγήςμεταξύ ενός θεωρητικού και αφηρημένου αντικειμένου και της συγκεκριμένης ιστορικής μελέτης ενός κοινωνικού σχηματισμού και της ταξικής πάλης στο εσωτερικό του.
Αν δεν έχουμε κατά νου αυτά τα διαφορετικά επίπεδα αφαίρεσης και εφαρμόζουμε τις έννοιες του Μαρξ μηχανικά, σαν να μην έχει αλλάξει η πραγματικότητα τα τελευταία εκατόν πενήντα χρόνια, θα οδηγηθούμε, όπως πολλοί από τους Λατινοαμερικανούς μαρξιστές διανοούμενους και ακτιβιστές, να θέλουμε να «χωρέσουμε» τη δική μας πραγματικότητα στις κλασικές έννοιες, με αποτέλεσμα να μην μπορέσουμε να κατανοήσουμε τα νέα φαινόμενα που υπάρχουν στην περιοχή μας, έξω απ' αυτές τις παραμέτρους.
Με την ομιλία μου στο Συνέδριο για το «Κεφάλαιο» του Μαρξ θα δείξω αυτά τα νέα φαινόμενα και θα επιδιώξω να παρουσιάσω ορισμένες σκέψεις για το τι συμβαίνει στην περιοχή μας τις τελευταίες δεκαετίες, παρουσιάζοντας με ποιο τρόπο αυτά προσεγγίζουν ή αφίστανται απ' όσα εξέθεσε ο Μαρξ στο «Κεφάλαιο».
● Ποια είναι η βασικότερη αλλαγή από την εποχή του Μαρξ;
Ενα από τα πράγματα που έχουν όντως αλλάξει από την εποχή του Μαρξ μέχρι σήμερα είναι η κατάσταση της παγκόσμιας βιομηχανικής εργατικής τάξης και, κυρίως, στη Λατινική Αμερική.
Δεν έχουμε πια μεγάλη συγκέντρωση εργατών σε μεγάλες εργατικές γειτονιές.
Σε μεγάλο βαθμό αυτό οφείλεται στην εφαρμογή νεοφιλελεύθερων οικονομικών μέτρων, όπως οι επισφαλείς εργασιακές συνθήκες και οι υπεργολαβίες, αλλά και στη στρατηγική του κοινωνικού κατακερματισμού, ο οποίος έχει διχάσει εσωτερικά την εργατική τάξη.
Η κρίσιμη έμφαση που τίθεται στη βιομηχανική εργατική τάξη οδήγησε τα λατινοαμερικάνικα κόμματα να μη δώσουν την πρέπουσα προσοχή στα ειδικά χαρακτηριστικά του επαναστατικού κοινωνικού υποκειμένου της ηπείρου.
Για πολλά χρόνια δεν μπορέσαμε να αντιληφθούμε τον ρόλο που θα μπορούσαν να διαδραματίσουν οι ιθαγενείς λαοί και οι χριστιανοί στις επαναστάσεις της Λατινικής Αμερικής.
● Το ρήγμα μεταξύ του 99% και του 1% και οι αυξανόμενες ανισότητες αναβιώνουν την έννοια της ταξικής πάλης, η οποία για αρκετές δεκαετίες θεωρούνταν νεκρή. Ωστόσο, αυτό που βλέπουμε είναι ότι η Αριστερά δεν καταφέρνει να εκμεταλλευτεί αυτή την πραγματικότητα και να επεξεργαστεί μια ρεαλιστική και πειστική εναλλακτική στον καπιταλισμό.
Νεκρή ήταν η έννοια της ταξικής πάλης ή έφταιγε το ότι εκείνοι που συμμερίζονταν αυτή την άποψη δεν γνώριζαν ότι η ιστορική διαδικασία αναπτύσσεται με κύματα;
Υπάρχουν περίοδοι ηρεμίας, κατά τις οποίες με μια όχι και τόσο προσεκτική ματιά φαίνεται ότι η ταξική πάλη έχει εξαφανιστεί.
Στη συνέχεια όμως έρχονται περίοδοι, κατά τις οποίες πολλοί κοινωνικά καταπιεσμένοι τομείς αρχίζουν να ενεργοποιούνται, μέχρι που φτάνουν στη μαζική έκφραση της απόρριψης, κάτι που έχουμε δει τις τελευταίες δεκαετίες σε διάφορα μέρη του κόσμου.
Επισημαίνετε την ανικανότητα της Αριστεράς να εκμεταλλευτεί αυτή την πραγματικότητα.
Νομίζω ότι γενικεύετε πολύ και, πάντως, αυτό δεν ισχύει για την Αριστερά της Λατινικής Αμερικής.
Οσο για τον νεοφιλελευθερισμό και τον τρόμο που παράγειΗ διεύρυνση της πείνας και της αθλιότητας, η αυξανόμενα άνιση κατανομή του πλούτου, η καταστροφή της φύσης και η αυξανόμενη απώλεια κυριαρχίας φτάνουν σε ένα σημείο όπου οι άνθρωποι αντιδρούν.
Στην αρχή προβάλλουν αντίσταση και στη συνέχεια περνάνε στην επίθεση, η οποία κάνει δυνατή την εκλογή αριστερών προεδρικών υποψηφίων, με αντι-νεοφιλελεύθερα προγράμματα.
● Τι έχει αλλάξει στην «πίσω αυλή των ΗΠΑ»;
Ενας νέος συσχετισμός δυνάμεων εγκαθιδρύθηκε στην περιοχή μας, ο οποίος έκανε πιο δύσκολο για τις ΗΠΑ να πετύχουν τους στόχους τους.
Αλλά, όπως αναμενόταν, δεν έπαψαν ποτέ να επιδιώκουν να σταματήσουν την πρόοδο των διαδικασιών μας, -επιδιώξεις που έχουν ορισμένες προσωρινές επιτυχίες τα τελευταία χρόνια-, εκμεταλλευόμενες τις μεγάλες οικονομικές δυσκολίες που προέκυψαν εξαιτίας της παγκόσμιας κρίσης του καπιταλισμού και ιδιαίτερα την πτώση της τιμής των πρώτων υλών: υπερ-νεοφιλελεύθεροι ηγέτες εγκαταστάθηκαν στην Αργεντινή και στη Βραζιλία, οι οποίοι προσπαθούν να μπλοκάρουν τις κατακτήσεις της μπολιβαριανής επανάστασης.
Ομως, παρότι σήμερα υπάρχουν ορισμένα πισωγυρίσματα στην περιοχή, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στη Λατινική Αμερική που κληρονόμησε ο Τσάβες και σε εκείνη που μας κληροδότησε.
Μια αντικειμενική ματιά θα αναγνώριζε ότι έχει υπάρξει σημαντική πρόοδος σε ορισμένες από τις πιο προοδευτικές μας χώρες, οι οποίες, όπως είπε ο Σιμόν Ροντρίγκες, έπρεπε «να επινοήσουν, προκειμένου να μην υποπέσουν σε λάθη».
Και από οικονομικής απόψεως, υπάρχουν τρεις χώρες που κυβερνώνται από την Αριστερά, οι οποίες είναι πολύ επιτυχημένες εν μέσω αυτής της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης: η Βολιβία, η Νικαράγουα και ο Ισημερινός. Κάνουν σημαντικά βήματα μπροστά.
● Σε πολλά από τα γραπτά σας εξετάζετε τις τροχιές που διέγραψαν αρκετές προοδευτικές κυβερνήσεις στη Λατινική Αμερική, καθώς προσπαθούν να αναπτύξουν εναλλακτικά μοντέλα απέναντι στον καπιταλισμό. Πώς εκτιμάτε αυτή την πορεία, ιδίως μετά τις εξελίξεις σε Βραζιλία και Βενεζουέλα;
Πρώτα απ' όλα, πρέπει να κάνουμε τη διάκριση ανάμεσα στο τι συνέβη στη Βραζιλία με τις κυβερνήσεις του Λούλα και της Ντίλμα και στο τι συνέβη στη Βενεζουέλα.
Ακόμα και εάν και οι δύο μοιράζονται τους αγώνες για κοινωνική ισότητα, πολιτικό εκδημοκρατισμό, εθνική κυριαρχία και περιφερειακή ολοκλήρωση, ο συσχετισμός δυνάμεων στη Βραζιλία δεν επέτρεψε να αλλάξουν οι κανόνες του συνταγματικού παιχνιδιού, όπως έγινε στη Βενεζουέλα, όπου καθιερώθηκε ένα προοδευτικό Σύνταγμα.
Μπορούμε να πούμε ότι στη Βραζιλία οι κυβερνήσεις του Εργατικού Κόμματος (P.T.) έδωσαν έμφαση στα κοινωνικά ζητήματα, αλλά δεν μπόρεσαν να «σπάσουν» τη νεοφιλελεύθερη ατζέντα.
Στη Βενεζουέλα, ο προσανατολισμός της κυβέρνησης του Τσάβες ήταν να χτίσει μια νέα κοινωνία, εναλλακτική στον καπιταλισμό, τον σοσιαλισμό του 21ου αιώνα, και για να το κάνει αυτό έπρεπε να αρχίσει από το κράτος που κληρονόμησε και γι' αυτό το πρώτο βήμα που προώθησε ήταν να αλλάξει τους συνταγματικούς κανόνες του παιχνιδιού: ένα νέο Σύνταγμα γεννήθηκε, κάτι για το οποίο ο πρωταγωνιστικός ρόλος του λαϊκού παράγοντα ήταν ουσιώδης.
Η ανάγκη να είναι πρωταγωνιστής ο λαός ήταν ένα στοιχείο που διέκρινε τις προτάσεις της κυβέρνησης για έναν δημοκρατικό σοσιαλισμό από άλλες σοσιαλιστικές εμπειρίες, στις οποίες ήταν το κράτος εκείνο που έλυνε τα προβλήματα και οι πολίτες απλώς εισέπρατταν τα οφέλη.
● Και στη Βραζιλία;
Αυτό ήταν που συνέβη στη Βραζιλία με το σχέδιο οικογενειακού επιδόματος (Bolsa Familia). Εκατομμύρια βραζιλιάνικων φτωχών οικογενειών εισέπρατταν παθητικά ένα δώρο από το κράτος.
Οταν ικανοποιήθηκαν οι βασικές τους ανάγκες, εμφανίστηκαν νέες, οι οποίες δεν μπορούσαν να ικανοποιηθούν, εξαιτίας των χαμηλότερων τιμών του πετρελαίου.
Η αντιπολίτευση εκμεταλλεύτηκε αυτή την κατάσταση για να οργανώσει διαδηλώσεις ενάντια στην κυβέρνηση και έφτασε να ενώσει τις δυνάμεις στο Κοινοβούλιο, καθιστώντας δυνατό το θεσμικό πραξικόπημα που είδαμε.
Ο προσανατολισμός της κυβέρνησης Τσάβες ήταν εντελώς διαφορετικός.
Ηταν πεισμένος ότι σοσιαλισμός δεν μπορούσε να επιβληθεί από τα πάνω με διατάγματα, αλλά ότι έπρεπε να οικοδομηθεί από τον λαό.
Γι' αυτό προώθησε τη δημιουργία διαφόρων τρόπων οργάνωσης του λαού – χώρων στους οποίους μπορούν να συζητήσουν για τις ανάγκες τους και να σχεδιάσουν πώς θα τις ικανοποιήσουν με τη βοήθεια του κράτους, όπως τα κοινοτικά συμβούλια, τα εργατικά συμβούλια και οι κομμούνες.
Σ' αυτή τη διαδικασία οι επαίτες του παρελθόντος μεταμορφώνονται σε ανθρώπους που κατακτούν οι ίδιοι λύσεις.
Και αυτοί είναι οι λαϊκοί τομείς που υποστήριξαν τον Τσάβες και στη συνέχεια τον Μαδούρο, ως διάδοχό του.
● Ποια θεωρείτε ότι είναι η κληρονομιά του Τσάβες;
Αναμφίβολα, αυτό που έσπειρε ο Τσάβες έχει σημαδέψει πολλούς ανθρώπους του λαού και τους ωρίμασε, όπως μπόρεσα προσωπικά να διαπιστώσω κατά τη διάρκεια των χρόνων που έζησα στη Βενεζουέλα.
Πιστεύω πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι που τους δόθηκε η ευκαιρία να σπουδάσουν, να σκεφτούν, να συμμετάσχουν, να οικοδομήσουν και να πάρουν αποφάσεις, θα έχουν ενισχύσει την αυτοπεποίθησή τους και θα έχουν ωριμάσει ως ανθρώπινες υπάρξεις, ώστε να υπερασπιστούν αυτή τη διαδικασία.
Σ' αυτήν μπορεί να έχουν γίνει λάθη και να υπάρχουν αδυναμίες, αλλά κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι στη Βενεζουέλα έχει φτιαχτεί ένα νέο επαναστατικό υποκείμενο.
● Πώς εξηγείτε όμως τη χαοτική οικονομική κατάσταση στη χώρα;
Με την εκμετάλλευση του τεράστιου κενού εξουσίας που άφησε η φυσική απουσία του Τσάβες, η διαδικασία ενίσχυσης των επιθέσεων κατά της μπολιβαριανής επαναστατικής διαδικασίας κλιμακώθηκε, τόσο εντός όσο και εκτός της χώρας.
Καθώς θα ήταν πολύ δύσκολο να επιχειρηθεί ακόμα ένα πραξικόπημα ενάντια στον πρόεδρο Νικολάς Μαδούρο –ο οποίος έχει προσπαθήσει να είναι συνεπής με την κληρονομιά του Τσάβες– ο οικονομικός πόλεμος ξεκίνησε και εντατικοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της προηγούμενης περιόδου: η κυβέρνηση της Βενεζουέλας έχει δεχτεί ισόποσες επιθέσεις με εκείνες που δέχτηκε ο Τσάβες σε δεκατέσσερα χρόνια.
Ενας από τους σκοπούς τους ήταν να επηρεαστεί το σύστημα πρόσβασης στα βασικά τρόφιμα σε επιδοτούμενες τιμές, το οποίο υπάρχει από το 2003, με σημαντικά αποτελέσματα  στη διασφάλιση του δικαιώματος στην τροφή.
Κάτι που μοιάζει πολύ με ό,τι συνέβη στη Χιλή για να αποσταθεροποιήσει την κυβέρνηση του Σαλβαδόρ Αλιέντε: μαύρη αγορά στο δολάριο, παράλυση ορισμένων επιχειρήσεων, σκόπιμη προσπάθεια να προκληθεί φόβος στους ξένους επενδυτές και στους ντόπιους επιχειρηματίες, διεθνής εκστρατεία για να προωθηθεί η εικόνα μιας χώρας σε χρεοκοπία.
● Ποιες στρατηγικές ακολούθησαν γι' αυτό;
Σύμφωνα με τη Βενεζουελάνα οικονομολόγο Πασκουαλίνα Κούρτσιο, δύο κύριες στρατηγικές έχουν εφαρμοστεί για να προκαλέσουν δυσαρέσκεια στον πληθυσμό: τεχνητός πληθωρισμός και ενορχηστρωμένες ελλείψεις.
Αυτό επιτεύχθηκε, από τη μία μεριά, μέσω της χειραγώγησης των συναλλαγματικών ισοτιμιών στην παράλληλη και στην παράνομη αγορά, η οποία συμπτωματικά αυξάνεται γεωμετρικά στους μήνες πριν από τις εκλογές, και από την άλλη μέσω της χειραγώγησης των μηχανισμών για τη διανομή των βασικών αγαθών (κράτημα των προϊόντων εκτός καταστημάτων, λαθρεμπόριο στα σύνορα), προκειμένου να προκληθούν τεχνητές ελλείψεις.
Αυτά τα μονοπώλια στις εισαγωγές και οι τραπεζίτες, οι οποίοι δεν παράγουν αγαθά αλλά απλώς βγάζουν σημαντικά κέρδη μέσω της διαφοράς της τιμής ανάμεσα σ' εκείνη με την οποία αγοράζουν στο εξωτερικό και σ' εκείνη που πωλούν στο εσωτερικό, μέσω του καθορισμού των τιμών  των εισαγόμενων προϊόντων με ολιγοπωλιακό τρόπο, μέσω της παράλληλης συναλλαγματικής ισοτιμίας, η οποία είναι πολύ ψηλότερη (κατά 14,5 φορές) από την πραγματική αξία των αγαθών υπολογισμένη σε εθνικό νόμισμα.
Αυτή η αύξηση στις τιμές των βασικών αγαθών όντως πλήττει τους πολίτες της Βενεζουέλας, αλλά επίσης δουλεύει κατά τομέων της αστικής τάξης, οι οποίοι παράγουν είδη καθημερινής χρήσης.
Από την άλλη, για να αυξήσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια, προκαλούν τεχνητές ελλείψεις με το να μη φέρνουν αυτά τα προϊόντα στα ράφια των καταστημάτων με έναν κανονικό ρυθμό και σε επαρκείς ποσότητες.
● Για τα προβλήματα αυτά ευθυνόταν μόνο η «άλλη πλευρά»;
Αυτές οι επιθέσεις διεξάγονται σε γόνιμο έδαφος, όχι μόνο εξαιτίας της δραστικής πτώσης της τιμής του πετρελαίου, αλλά και εξαιτίας της αδυναμίας της οικονομικής πολιτικής που ακολουθεί η κυβέρνηση, η οποία δεν μπόρεσε να προβλέψει αυτή την πτώση.
Και αυτό προστίθεται στην πολιτική συναλλαγματικών ισοτιμιών και σε μια πολιτική μαζικών εισαγωγών, η οποία αποθάρρυνε την εγχώρια παραγωγή και έφερε τη χώρα σε μια κατάσταση, στην οποία εξαρτάται όλο και πιο πολύ από τις εισαγωγές.
Ομως κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ένας τομέας της αστικής τάξης της Βενεζουέλας και η διεφθαρμένη κρατική γραφειοκρατία επωφελούνται απ' αυτή την αντικειμενική κατάσταση για να βαθύνουν την πραγματική κρίση και να ανατρέψουν την κυβέρνηση του Μαδούρο.
Σε κάθε περίπτωση, δεν νομίζω ότι η πραγματική οικονομική κρίση στη Βενεζουέλα μπορεί να αποτελεί απόδειξη της αποτυχίας της πρόθεσης του Τσάβες να χτίσει μια νέα κοινωνία, εναλλακτική στον καπιταλισμό, όπως κανείς δεν θα κατηγορούσε μια μαγειρική συνταγή για μια τάρτα φρούτων που κάηκε επειδή ανάψαμε πολύ δυνατά τον φούρνο.
Αυτό που πρέπει να αναλύσουμε σοβαρά είναι το τι δεν έκανε καλά η κυβέρνηση και τι θα μπορούσε να μάθει ώστε να μην το επαναλάβει.
● Εχει αλλάξει κάτι σήμερα;
Τα τελευταία νέα είναι λιγότερο δυσμενή. Πρόσφατα η κυβέρνηση είχε μια σημαντική επιτυχία: μια ευρεία διεθνή συμφωνία που θα της επιτρέψει να ανεβάσει ικανοποιητικά την τιμή πώλησης του πετρελαίου.
Επίσης, προωθεί και τονώνει με μεγάλη ένταση την εθνική παραγωγή απευθύνοντας έκκληση σε όλους τους ιδιωτικούς βιομηχανικούς τομείς που είναι πρόθυμοι να συνεργαστούν με τη χώρα σ' αυτή την εθνική προσπάθεια.
Τελικά φαίνεται ότι υπάρχει απόφαση να πάρει αυστηρά μέτρα ενάντια στη διεφθαρμένη γραφειοκρατία.
● Μήπως είστε υπερβολικά αισιόδοξη;
Είμαι αισιόδοξη, διότι πιστεύω ότι η ιστορική συγκυρία είναι ενάντια στις συντηρητικές δυνάμεις: εξαπατούν τον λαό με υποσχέσεις που δεν μπορούν να τηρήσουν, αλλά αυτή η εξαπάτηση δεν μπορεί να διαρκέσει αιώνια, επειδή η πραγματικότητα θα συγκρουστεί με τα λόγια τους.
Η ιστορική συγκυρία είναι με το μέρος μας. Αυτό που μας βοηθά σ' αυτή τη μάχη ενάντια στις συντηρητικές δυνάμεις είναι το ότι το είδος της κοινωνίας που προτείνουμε και αρχίζουμε να χτίζουμε ανταποκρίνεται αντικειμενικά στα συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού, σ' αντίθεση μ' αυτό που προτείνουν οι συντηρητικές δυνάμεις, το οποίο ωφελεί μόνο τις ελίτ.
Τότε, το μεγάλο ερώτημα είναι: Αφού έχουμε ένα σχέδιο που ωφελεί τη μεγάλη πλειοψηφία, γιατί αυτό δεν μεταφράζεται σε μια ανάλογη κοινωνική και εκλογική υποστήριξη;
Η εξήγηση που δίνουμε συνήθως είναι ότι οι συντηρητικές δυνάμεις διαδίδουν μέσω των ΜΜΕ μια στρεβλή εικόνα του σχεδίου μας.

● Ποιο είναι το μερίδιο ευθύνης που έχουν οι προοδευτικές δυνάμεις;
Εχουμε μεγάλη ευθύνη γι' αυτή την παρανόηση.
Δεν μπορέσαμε να εξηγήσουμε στους ανθρώπους τις πραγματικές διαστάσεις του σχεδίου μας με όρους που θα μπορούσαν να γίνουν κατανοητοί.
Και, το χειρότερο απ' όλα, οι ζωές μας δεν είναι συνεπείς με το σχέδιό μας.
Διακηρύσσουμε τη δημοκρατία και είμαστε αυταρχικοί.
Θέλουμε να οικοδομήσουμε μια κοινωνία αλληλεγγύης και είμαστε εγωιστές.
Υποστηρίζουμε την προστασία της φύσης και είμαστε καταναλωτικοί.

 Ποια είναι

Γεννημένη στη Χιλή το 1937, η Μάρτα Χάρνεκερ υπήρξε μαθήτρια του Λουί Αλτουσέρ στο Παρίσι.
Η επιστροφή στη χώρα της το 1968 συνέπεσε με την πτώση του Σαλβαδόρ Αλιέντε, οπότε αναγκάστηκε να αυτοεξοριστεί στην Κούβα.
Από το 2004 μέχρι το 2011 έζησε στη Βενεζουέλα, ως σύμβουλος της κυβέρνησης Τσάβες, ενώ σήμερα ζει στο Βανκούβερ.
Εχει εκδώσει ογδόντα βιβλία και θεωρείται η πλέον πολυδιαβασμένη συγγραφέας της λατινοαμερικάνικης μαρξιστικής Αριστεράς.

Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2016

Άθλιοι Φύλακες




του Προκόπη Μπίχτα

Στον κόσμο του ευρώ, του χρέους και των μνημονίων, η καταστροφή της ελληνικής οικονομίας και των πολιτών συνεχίζεται με αυξανόμενους και εντεινόμενους ρυθμούς. Όλο και περισσότερο, αντί να μιλάμε για σχετική εκμετάλλευση και σχετική φτώχεια των εργαζόμενων μαζών που, έτσι κι αλλιώς, είναι κανόνας στα πλαίσια του συστήματος της μισθωτής εργασίας (καπιταλισμός), μιλάμε για γενικευμένη, απόλυτη δυστυχία. Ο αριθμός των ανέργων βρίσκεται στα 2,5 εκατομμύρια, αν υπολογίσουμε και την «κρυφή» ανεργία, δηλαδή τους πραγματικούς ανέργους που δεν μπορούν να εγγραφούν στα μητρώα του ΟΑΕΔ. Ο αριθμός των αστέγων βρίσκεται στις 30,000 σύμφωνα με δήλωση της γνωστής Θεανώς, άρα δικαιούμαστε να πιστέψουμε ότι είναι πολύ μεγαλύτερος. Οι Έλληνες άστεγοι αποτελούν το 68-72% αυτού του αριθμού. 100,000 καρκινοπαθείς και άλλοι σοβαρότατα άρρωστοι δεν μπορούν να προμηθευτούν τα φάρμακά τους.
 Η βρεφική θνησιμότητα έχει αυξηθεί κατά 43% και τίποτα δεν δείχνει ότι δεν θα αυξηθεί ακόμα περισσότερο. Παρά τις καλές θελήσεις ομάδων που προσπαθούν να εμποδίσουν πλειστηριασμούς σπιτιών, οι πλειστηριασμοί διεξάγονται κανονικά είτε με τον κλασσικό τρόπο είτε με ηλεκτρονικό. Κάθε μέρα οικογένειες πετιούνται στον δρόμο. Κάθε τόσο οικογένειες αφήνουν τα παιδιά τους σε φιλανθρωπικά ιδρύματα και οικογενειακές ΜΚΟ, όχι για να σώσουν το εξοχικό, το Χιουντάϊ ή το Home Cinema της οικογένειας, αλλά γιατί δεν μπορούν να τους παρέχουν τροφή. Τα εθνικά προβλήματα που αφορούν στην μοίρα της εδαφικής ακεραιότητας και εκατομμυρίων ανθρώπινων υπάρξεων έχουν πάρει ένα δρόμο χωρίς έλεος.
Οι στατιστικές που δείχνουν τον χαμό ανθρώπινων ζωών δεν έχουν τέλος. Οι προβλέψεις για χαμό ακόμα περισσότερων φορούν την δικαιολογημένη αλαζονεία της βεβαιότητας. Εδώ βασιλεύουν οι Τέσσερις Ιππότες της Αποκάλυψης.
Κάποιος, μέσα στην απόγνωσή του, θα μπορούσε να θέσει το, απελπισμένο και χωρίς νόημα, ερώτημα:μα καλά, πως επιτρέπεται να γίνονται όλα αυτά; Τι κάνει η κυβέρνηση; Η αντιπολίτευση; Η ΕΕ του «παγκόσμιου χωριού» μας; Οι «Αλληλέγγυοι»; Η «Πράξις»; Το «Χαμόγελο του παιδιού»; Οι «Γιατροί χωρίς σύνορα»; Τα «Open borders»; Οι υπόλοιπες ανθρωπιστικές ΜΚΟ; Η Διεθνής Αμνηστία; Ο Σόρος; Ο Σώρρας; Οι υπόλοιποι φίλοι των δυστυχούντων; Η εθνικόφρων Δεξιά και η πιο εθνικόφρων ακροδεξιά; Ο, από το «DNA» του, γενναιόψυχος, ξένιος Έλλην; Η φιλεύσπλαχνη, πανευλαβής Εκκλησία;Και, κυρίως, τι κάνει η, έχουσα το «ηθικό πλεονέκτημα», αντιφασιστική, αντιρατσιστική και πολυπολιτισμικόφρων Αριστερά; Που είναι οι Φύλακες, τέλος πάντων;
Ο απεγνωσμένος δεν μπορεί να δει ότι οι Φύλακες είναι πάρα πολύ απασχολημένοι. Ότι έχουν πάει παραδίπλα κι αγωνίζονται για τα «ανθρώπινα δικαιώματα και την κοινωνική δικαιοσύνη». Έχουν αφιερώσει την ζωή τους στα ιδανικά του αφηρημένου «Ουμανισμού» και του συγκεκριμένου κοσμοπολιτισμού, αλλά ο τιποτένιος μελλοθάνατος δεν μπορεί να το καταλάβει αυτό. Οι μελλοθάνατοι δεν έχουν φαντασία και είναι πολύ πεζοί, χυδαίοι και - γιατί όχι; - πιθανόν ρατσιστές. Οι μελλοθάνατοι!
Η σημερινή «αριστερά» έχει χρεοκοπήσει. Όχι μόνο η μερίδα της που κυβερνά, αλλά και η συντριπτική πλειοψηφία της υπόλοιπης. Αν δούμε την ιστορία της θα διαπιστώσουμε ότι, ύστερα από την εποποιία της Εθνικής Αντίστασης του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, την υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας και την προδοσία σε βάρος του Άρη Βελουχιώτη και άλλων αληθινών αγωνιστών, ύστερα από την προδοσία σε βάρος εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που θυσίασαν περιουσίες, οικογένειες, ελευθερία και ζωές, όλα τα σχέδιά της ήσαν μακριά από τα ιστορικά συμφέροντα της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Η ιδεολογία και η πολιτική εκείνης της αριστεράς έχουν κληροδοτηθεί με διάφορους τρόπους στην πλειοψηφία των σημερινών κομμάτων της.
Η «Αριστερά» μας και το πολιτικό προσωπικό της – κοινοβουλευτικό και εξωκοινοβουλευτικό – βασικά μικροαστικής και μεσοαστικής προέλευσης όλα αυτά τα χρόνια, βεβαιωμένα πια, δεν κατόρθωσε να αποκτήσει βαθιές και σταθερές επαφές και ρίζες ούτε μέσα στην ελληνική εργατική τάξη, ούτε στη «φτωχομεσαία» αγροτιά (όπως λέει και το ΚΚΕ), ούτε γενικά στις πλατιές εργαζόμενες μάζες. Δεν ασχολήθηκε σοβαρά, με υπομονή κι επιμονή με τα προβλήματα τους. Ασχολήθηκε και προσπάθησε να κατοχυρώσει την ταυτότητά της με τα προβλήματα και ενδιαφέροντα του κοινωνικού της χώρου: αυτά των μικρομεσαίων και μεσαίων στρωμάτων.
Και σήμερα η ιδεολογία, τα προγράμματα και η πολιτική πρακτική της πλειοψηφίας των αριστερών κομμάτων, οργανώσεων, ομάδων, τάσεων κλπ. δεν εκφράζουν την εργατική τάξη και τα φτωχά στρώματα που πλήττονται από την τρέχουσα κατάσταση. Έχουν υποταχθεί πλήρως στα σχέδια και αξιώματα της παγκοσμιοποίησης και στην γερμανική πολιτική που διαμεσοποιείται με το ευρώ. Το δηλώνουν είτε δημόσια, αλλά με συγκεκαλυμμένο λόγο είτε μέσω των πολιτικών τους πρακτικών που προκαλούν και προωθούν την διάσπαση κάθε συλλογικής διαδικασίας και κάθε κοινής προσπάθειας που εκδηλώνεται ενάντια στους δολοφόνους των λαών. Έχουν στραφεί ενάντια στην κοινωνική αριστερά, δηλαδή ενάντια στις κοινωνικές δυνάμεις της προόδου και της δημοκρατίας. Σήμερα, όπως έκαναν και παλιότερα, ψάχνουν να βρουν κοινωνικά ερείσματα σε εκείνα τα αλλοτριωμένα μικρομεσαία και μεσαία στρώματα που αδιαφορούν για την κατάσταση των εργαζομένων και τους απασχολούν τα προβλήματα της οικολογίας, του υποκριτικού ανθρωπισμού, της κάλπικης αλληλεγγύης, των LGBT, της πολυπολιτισμικότητας, της νομιμοποίησης ή όχι των ναρκωτικών, της πολιτικής «ορθότητας» κ.λπ, κ.λπ. Τα περισσότερα αριστερά κόμματα, οι αριστερές οργανώσεις, τάσεις κλπ., παραγνωρίζουν ή αποκρύπτουν ότι η καμπάνια γύρω από αυτά τα ζητήματα έχει ενορχηστρωθεί με σειρά αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κι έχει ενισχυθεί οικονομικά, ιδεολογικά και πολιτικά από τα ίδια Ευρωπαϊκά κέντρα που έχουν διαθέσει σημαντικά κονδύλια για τέτοια προγράμματα σε σχολεία, ΜΚΟ κ.λπ., με σκοπό να χαθεί κάθε ίχνος πολιτικής σκέψης από τον ελληνικό λαό, να διαλυθεί η συνοχή του, να αποτύχει κάθε υγιής προσπάθεια αποτίναξης των αλυσίδων και, τελικά, να καταστεί ανίσχυρη κάθε προσπάθεια που θα αποσκοπεί σε εξέγερση και επανάσταση.
Τα περισσότερα κόμματα, οργανώσεις, ομάδες, τάσεις κ.λπ. της αριστεράς αντιμετωπίζουν το μεταναστευτικό-προσφυγικό πρόβλημα με μια ανήθικη, μικροαστική ηθική υποκριτικής συμπόνιας και αρνούνται πεισματικά να στραφούν με πολιτικές πρακτικές ενάντια στις αιτίες που το προκαλούν και τους κοσμοπολίτες ενόχους. Αντίθετα σαμποτάρουν με κάθε ευκαιρία και κάθε τρόπο τις δυνάμεις που αποκαλύπτουν τις συνέπειες αυτού του ζητήματος για την εργατική τάξη και τους συμμάχους της και που προσπαθούν να δημιουργήσουν τις διαλεκτικές προϋποθέσεις για την επίλυσή του.
Τα περισσότερα κόμματα, οργανώσεις, ομάδες, τάσεις κ.λπ. της αριστεράς δεν παίρνουν σαφή θέση για τους ενόχους της συμφοράς που πλήττει τους λαούς της Μέσης Ανατολής, δεν αποκαλύπτουν με κάθε τρόπο και κάθε ευκαιρία τους ενόχους και δεν στρέφονται ενάντια τους με κάθε τρόπο και κάθε ευκαιρία.
Σαν αποτέλεσμα της άρνησης της αριστεράς να επιλέξει διαλεκτική λύση και δράση και, ταυτόχρονα, του πολυεπίπεδου πολέμου που έχει εξαπολυθεί από τις δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης ενάντια στις υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας, δυσκολεύονται οι προσπάθειες για προοδευτική και επαναστατική δράση, επιδεινώνονται τα προβλήματα, επικρατεί ο ρατσισμός σε βάρος της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού και τρέφεται ο φασισμός. Η «Αριστερά» μας παραβλέπει και τις αιτίες της γιγάντωσης του φασισμού, συνεχίζει την αυτοαναφορά και τον αυτοθαυμασμό της και εκτονώνεται με τους συνηθισμένους «αντιρατσιστικούς» και «αντιφασιστικούς» βερμπαλισμούς. 
Την ίδια στιγμή οι θέσεις του ΚΚΕ για το πρόβλημα ξεκαθαρίστηκαν δημόσια από τον Γ.Γ. του. 
1) Ξεκάθαρο «ναι» στην παραμονή στο ευρώ (σ.τ.Σ. με σωρό δικαιολογιών, αλιευθείσες από την προπαγάνδα της κυβέρνησης και της Δεξιάς) 
2) μόνο στον σοσιαλισμό θα λυθούν τα προβλήματα. (σ.τ.Σ. μέχρι τότε, ευρωφασισμός και μούγκα). 
Σήμερα το σημείο στρατηγικής σημασίας για την εργατική τάξη και την συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού είναι η ανάπτυξη ενός μετώπου, όσο πλατύτερου γίνεται, από όλες τις κοινωνικές δυνάμεις που πλήττονται από το ευρώ και τα μνημόνια, ανεξάρτητα από το τι ψηφίζει κάθε άτομο στις εθνικές εκλογές. 
Σήμερα ο στόχος που εμπεριέχει και συμπυκνώνει την δυναμική κάθε επαναστατικής δράσης είναι ο στόχος για την δημιουργία ενός τέτοιου μετώπου, που θα απελευθερώσει τον ελληνικό λαό από τα δεσμά της παγκοσμιοποίησης και, με τις κατάλληλες πολιτικές, θα αναδείξει την εργατική τάξη σαν ηγεμονική-διευθυντική δύναμη της κοινωνίας. Οι προοπτικές που γεννά η δημιουργία ενός τέτοιου κινήματος είναι ακριβώς ό,τι τρέμει το σύστημα της μισθωτής εργασίας μαζί με τους «αριστερούς» και δεξιούς διορθωτικούς μηχανισμούς του.


________________
http://www.stontoixo.com/2016/09/blog-post_50.html

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

Hasta La Victoria Siempre Comandante Che Guevara - Ο άνθρωπος που ονειρεύτηκε μία πατρίδα για όλους τους ανθρώπους

Ο Τσε είναι εδώ!

~~~~✿Hasta La Victoria Siempre Comandante Che Guevara✿~~~~~
Ο άνθρωπος που ονειρεύτηκε μία πατρίδα για όλους τους ανθρώπους, ακόμη και για όσους δεν είχαν ποτέ πατρίδα. Μια πατρίδα για τους Κουβανούς, μια πατρίδα και για τον ίδιο. Μόνο που η πατρίδα του δεν θα μπορούσε να είναι απλά ένα νησί ή μία χώρα αλλά, ολόκληρος ο κόσμος. Ο γιατρός από την Αργεντινή που αλώνισε τα μονοπάτια των βουνών της Σιέρρα Μαέστρα για να υπηρετήσει το όνειρό του και το καθήκον του, θα έλεγα.
Ο Τσε είναι εδώ! Είναι ανάμεσά μας, στις διαδηλώσεις, στις συγκρούσεις, στο φτωχικό τραπέζι του εργάτη. Το Επαναστατικό Φως που εκπέμπει, όπου οι άνθρωποι εξεγείρονται, ξεπηδούν παντού σπινθήρες και ανάβει παντού καινούργιες φωτιές, μικρές και μεγάλες πυρκαγιές "χιλιάδες μικρές πυρκαγιές που πυρπολούσαν τη νιότη μας". Βρίσκεται σ΄ ολόκληρο τον πλανήτη και στις σημαίες του αγώνα καθοδηγώντας τους λαούς, σαν πυρσός μέσα στη νύχτα. Και το φως αυτό δεν μπορούν, ότι και να κάνουν οι κυρίαρχοι αυτού του κόσμου, να το σβήσουν. Μέχρι να βάλει τη φωτιά. Να ανάψει το μπουρλότο που θα κατακάψει τον πλανήτη....

Φωτογραφία του Χρήστος Ζουλιάτης.

Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2016

Νίκος Χουντής: Η αριστερή ψυχή του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε όσους δεν αποδέχονται τη συνθηκολόγηση...

Φωτογραφία του Ιπποκρατης Μακρακης.
Νίκος Χουντής
Η αριστερή ψυχή του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε όσους δεν αποδέχονται τη συνθηκολόγηση...

''Η συνθηκολόγηση της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ με τους Δανειστές ήταν, πέραν όλων των άλλων, η μεγαλύτερη ιδεολογική και ψυχολογική ήττα για την Αριστερά και για τον κάθε αριστερό πολίτη ξεχωριστά. Για τους αριστερούς πολίτες οι αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη, δημοκρατία και αξιοπρέπεια, αποτελούν συστατικά του DNA του, ακόμα και σε δύσκολες πολιτικές συνθήκες, όπως αυτές που ζούμε σήμερα. 
Με αυτό ως δεδομένο, μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι η “αριστερή ψυχή” βρίσκεται σήμερα σε όλους αυτούς, οργανωμένους και μη, που δεν αποδέχονται τη συνθηκολόγηση, που δεν θεωρούν ότι υπάρχουν μνημονιακοί μονόδρομοι στην πολιτική, που αγωνίζονται για να αλλάξουν οι πολιτικοί και κοινωνικοί συσχετισμοί, που αγωνίζονται για να ανατραπούν στην πράξη οι πολιτικές της λιτότητας και της καταστροφής''

Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2016

Ανακοίνωση του «Μετώπου για την Ανατροπή»



Συνάδελφοι εργαζόμενοι, άνεργοι, υποαπασχολούμενοι, συνταξιούχοι.-
Οι τελευταίες συναντήσεις των συνδικαλιστικών Ενώσεων και της ΠΟΕΣΥ με τους συναρμόδιους υπουργούς επιβεβαίωσαν πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι η Κυβέρνηση έχει αποφασίσει να ξεριζώσει κάθε ασφαλιστική κατάκτηση του κλάδου στο πλαίσιο της συνολικής μνημονιακής ασφαλιστικής αντι-μεταρρύθμισης εις βάρος των εργαζόμενων και των συνταξιούχων.
Και αυτό γίνεται πλέον πραγματικότητα μέσα στις επόμενες λίγες εβδομάδες.
Το νομοσχέδιο στο οποίο αποτυπώνεται αυτό το έγκλημα – το μεγαλύτερο μετά το PSI του 2012 – είναι έτοιμο και στα χέρια των «Θεσμών» για περαιτέρω …βελτιώσεις εις βάρος μας.
Προβλέπει :
  • Την ενσωμάτωση του ΕΤΑΠ – ΜΜΕ στο μεγάλο ενιαίο ασφαλιστικό Ταμείο με μοναδικό σκοπό και στόχο την απαλλοτρίωση των αποθεματικών του.
  • Την σιωπηρή συρρίκνωση και μετατροπή του ΕΔΟΕΑΠ σε ένα ταμείο (επαγγελματικό) μόνο για την υγείακαι αποκλειστικά για τους εργοδότες και όσους ελάχιστους εργάζονται με συμβάσεις και με εξοστρακισμό συνταξιούχων και ανέργων.
  • Οι επικουρικές μεταφέρονται στο ενιαίο επικουρικό ταμείο και η υγεία στον ΕΟΠΠΥ.
  • Νομιμοποιεί σαν βασική μορφή εργασίας αυτή με το μπλοκάκικαι περιθωριοποιεί έμμεσα τις συλλογικές συμβάσεις.
  • Εντάσσει το αγγελιόσημο ή έστω ό,τι μείνει από αυτό στην εξυπηρέτηση του παραπάνω σχεδιασμού στο κομμάτι που αφορά τον δημόσιο τομέα και αποκόπτει τον ΕΔΟΕΑΠ.
Είναι προφανές ότι δεν πρόκειται για «αλλαγές» αλλά για θεμελιακές ανατροπές κάθε ασφαλιστικού και εργασιακού δικαιώματος. Δημιουργεί έτσι όλες τις προϋποθέσεις για τον πλέον ασφυκτικό έλεγχο και στο περιεχόμενο της δουλειάς των εργαζόμενων στον κλάδο τόσο από τους ιδιώτες εργοδότες όσο και από το κράτος.
Είναι προφανές ότι οι ανατροπές αυτές αφαιρούν κάθε υλικό υπόβαθρο για την ύπαρξη και των συνδικαλιστικών οργανώσεων του κλάδου όπως ήταν μέχρι σήμερα, αφαιρώντας τους στην ουσία την «αποκλειστικότητά» τους στην πρόσβαση των μελών τους σε τρία βασικά δικαιώματα: ασφάλιση, συλλογικές συμβάσεις, χρηματοδότηση.
Για όλα αυτά είχαμε προειδοποιήσει έγκαιρα αλλά οι μοναδικές κινητοποιήσεις των προεδρείων των συνδικαλιστικών μας φορέων και ειδικά της ΠΟΕΣΥ – που είχε για αρκετό καιρό υποκαταστήσει όλους – ήταν οι αλλεπάλληλες ανεπίσημες και επίσημες συναντήσεις με αυτούς που τελικά μας «σφάζουν» στην ποδιά των «Θεσμών»… Το ότι αυτοί είναι υπεύθυνοι δεν αναιρεί το γεγονός ότι ο κλάδος επέλεξε να αγνοεί την πραγματικότητα και να παρακολουθεί τις προετοιμασίες της εργασιακής και ασφαλιστικής σφαγής του.  
Είναι προφανές ότι δεν μπορεί να υπάρξει άλλη «αναμονή».
Οι εκπρόσωποι του Μετώπου για την Ανατροπή στο ΔΣ και το Γενικό Συμβούλιο της ΠΟΕΣΥ, καθώς και η μειοψηφία που “φυλάσσει Θερμοπύλες” στο ΔΣ του ΕΔΟΕΑΠ, έχουν ήδη καταθέσει συγκεκριμένη πρόταση για τη διοργάνωση ενός έκτακτου συνεδρίου για το ασφαλιστικό, όπου θα εκπροσωπηθούν με τον πιο δημοκρατικό και μαζικό τρόπο, όλοι οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ – φυσικά και οι συνάδελφοί μας από τα ηλεκτρονικά και άλλα Μέσα που παραμένουν εκτός Ενώσεων και ασφάλισης.
Η παραπάνω συγκεκριμένη πρόταση πρέπει να είναι ενταγμένη σε ένα συνολικότερο σχέδιο δυναμικής και αταλάντευτης αντίδρασης του κλάδου με βασικό όπλο την απεργία διαρκείας που θα συνοδεύεται από μία πλατιά ενημερωτική εκστρατεία και θα απευθύνεται τόσο στους συναδέλφους (που σε μεγάλο βαθμό –με κύρια ευθύνη των συνδικαλιστικών «ηγεσιών») δεν έχουν συνειδητοποιήσει τη δραματικότητα της κατάστασης, όσο και –πρωτίστως- σε όλη την κοινωνία με έμφαση στους εργαζόμενους και τους άνεργους που κατεβαίνουν στους δρόμους. Η ενότητα στη δράση μαζί με όλη την κοινωνία είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχή έκβαση του κοινού μας αγώνα προκειμένου να εξουδετερώσουμε εγκαίρως και τα φαινόμενα κοινωνικού αυτοματισμού που καλλιεργούνται σε αγαστή συνεργασία κυβέρνησης-τροϊκανών-εργοδοτών και διαφόρων «προθύμων» συνεργατών τους.
Οποιαδήποτε άλλη καθυστέρηση στην κάθοδο σε δυναμικές απεργιακές κινητοποιήσεις του κλάδου των ΜΜΕ σε συντονισμό με όλους τους κινητοποιούμενους κλάδους της κοινωνίας, θα αποτελέσει έγκλημα σε βάρος των ασφαλιστικών-εργασιακών μας δικαιωμάτων και της ίδιας της ανεξαρτησίας της ενημέρωσης.
Χορτάσαμε από «επαναστατικές» ανακοινώσεις! Ήρθε η ώρα των αποφάσεων που ΘΑ ΕΦΑΡΜΟΖΟΝΤΑΙ !
Μας το είπαν σε όλους τους τόνους: «Ξεχάστε το ταμείο σας!».
Με όπλα την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ και την ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ να αποτρέψουμε –όσο είναι καιρός- τα σχέδιά τους.
Στις παρούσες συνθήκες, η ΣΙΩΠΗ, είναι Συνενοχή!

Είμαστε οι πολλοί και το δίκιο είναι με το μέρος μας!

Θα νικήσουμε! Αρκεί να το θελήσουμε!

ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ *

* Το «ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ» είναι μετωπικό συνδικαλιστικό σχήμα στα ΜΜΕ (με ένα μέλος στο ΔΣ της ΠΟΕΣΥ) και αποτελείται από την «Πρωτοβουλία για την Ανατροπή» (Financial Crimes, Αριστερό Ριζοσπαστικό ΜΜΕτωπο, Σπάρτακος, ανένταχτοι) και το «Μέτωπο Αγώνα Δημοσιογράφων» (3 μέλη στο ΔΣ της ΕΣΗΕΜ-Θ) στη Θεσσαλονίκη  (Ασύνταχτος Τύπος, Δημοσιογραφική  Ενότητα, δημοσιογράφοι της ΕΡΤ/ΕΡΤ3 και αγωνιστές συνάδελφους στα ΜΜΕ)