~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
................ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2017.................Σελίδες προβληματισμού -πολιτών της Νέας Μάκρης- για κοινωνικές ανατροπές
......ΟΧΙ στα μνημόνια... στηρίζουμε μια Αριστερή λύση... Περιμένουμε και τους δικούς σας προβληματισμούς για την πολιτική κατάσταση
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

!!

Σκέφτομαι πως αυτά τα τρία συστατικά πρέπει νά 'χει η ζωή: το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό. Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει αυτό, σέρνεται πίσω απ' τη ζωή. Το ωραίο είναι κάθε τι που στολίζει τη ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση. Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη. Νίκος Μπελογγιάνης

Καλή χρονιά με Λαϊκούς Αγώνες

Ανατροπή του καπιταλισμού και όχι διαχείριση...

"η χώρα δεν έχει ανάγκη από μια συμφωνία γενικά. έχει ανάγκη από μια έξοδο από τα αδιέξοδα των μνημονίων, από μια σύνθετη πολιτική διεξόδου και αναγέννησης σε όλους τους τομείς, παραγωγικής και πνευματικής – κοινωνικής, εθνικής ανασυγκρότησης, που δεν μπορεί να γίνει μέσα από τα νεοφιλελεύθερα δόγματα και τους όρκους πίστης στις συνθήκες της ε.ε., χωρίς έναν σταθερό προσανατολισμό για μια νέα θέση της χώρας στον γεωπολιτικό άξονα. [ο δρόμος της αριστεράς]

Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017

«Χριστούγεννα 1847. Ο Καρλ Μαρξ βάφει κόκκινες τις Βρυξέλλες και γράφει το Κομμουνιστικό Μανιφέστο».

Χριστούγεννα με τον Μαρξ…



«Χριστούγεννα 1847. Ο Καρλ Μαρξ βάφει κόκκινες τις Βρυξέλλες και γράφει το Κομμουνιστικό Μανιφέστο». 1997, το περιοδικό Bulletin αφιερώνει το εξώφυλλο του χριστουγεννιάτικου τεύχους στον Καρλ Μαρξ (Σ.Ι. Η φωτογραφία του και οι «μαρξιστικές» ευχές για τα Χριστούγεννα τού 2017 δικές μας…) και στα 150 χρόνια (170, φέτος) από τη συγγραφή του Κομμουνιστικού Μανιφέστου. ΤοBulletin είναι και σήμερα σημείο αναφοράς της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας των Βρυξελλών. Νά, λοιπόν, που ασχολούνται με τον Μαρξ ακόμα και όσοι πριν από λίγα χρόνια τον θεωρούσαν απολύτως «ντεμοντέ» και γοητεύονταν από τις θεωρίες του τέλους της ιστορίας. Μας το υπενθύμισε ξεφυλλίζοντάς τον ένας Ιός της Ελευθεροτυπίας της ίδιας χρονιάς:

Στις Βρυξέλλες ο Μαρξ έζησε τρία χρόνια, από τον Φεβρουάριο του 1845 ώς τον Μάρτιο του 1848. Το Βέλγιο είχε συγκροτηθεί σε ανεξάρτητο κράτος πριν λίγα χρόνια, το 1830, μετά την αστική επανάσταση που κατέληξε στο διαχωρισμό του από την Ολλανδία. Στα μέσα της δεκαετίας του 1840 οι Βρυξέλλες έγιναν κέντρο μιας άλλου είδους ενωμένης Ευρώπης, της Ευρώπης των πολιτικών προσφύγων από την Πολωνία, την Ιταλία, τη Γερμανία, τη Γαλλία. Ο 27χρονος Μαρξ φτάνει το 1845 στις Βρυξέλλες μετά την απέλασή του από τη Γαλλία, απέλαση που απαιτήθηκε από την κυβέρνηση της Πρωσίας. Αλλά και στο Βέλγιο ο νεαρός επαναστάτης δεν είναι καλοδεχούμενος. Ο υπουργός Δικαιοσύνης διατάζει την Ασφάλεια να παρακολουθεί στενά τον «επικίνδυνο και κομμουνιστή δημοκράτη συγγραφέα». Για να του δώσουν άδεια παραμονής, οι αρχές απαίτησαν τον Μάρτη του 1845 από τον Μαρξ να βεβαιώσει εγγράφως «στο λόγο της τιμής του ότι δεν θα δημοσιεύσει στο Βέλγιο τίποτα που να αφορά στην τρέχουσα πολιτική κατάσταση». Η κυβέρνηση της Πρωσίας απαιτεί από τις βελγικές αρχές την έκδοσή του και ο Μαρξ αποφασίζει τον Δεκέμβριο του 1845 να αποκηρύξει επισήμως την ιδιότητα του Πρώσου πολίτη.

Με έδρα τις Βρυξέλλες, ο Μαρξ και ο φίλος του Ένγκελς παρακολουθούν και συμμετέχουν σε όλες τις προσπάθειες συντονισμού του εργατικού επαναστατικού κινήματος της Ευρώπης. Όμως ταυτόχρονα στρώνονται στη μελέτη και τη συγγραφική δουλειά. Επί έξι μήνες, στις Βρυξέλλες, ο Μαρξ και ο Ένγκελς συντάσσουν τη «Γερμανική Ιδεολογία». Πρόκειται για την κοινή τους προσπάθεια «να ξεκαθαρίσουν τους λογαριασμούς τους με την προηγούμενη φιλοσοφική τους συνείδηση». Οι πολιτικές συνθήκες δεν επιτρέπουν την έκδοση του βιβλίου. Το κείμενο δημοσιεύθηκε μόλις το 1932, μισό αιώνα μετά το θάνατο του Μαρξ, αλλά οι δυο συνεργάτες δεν είχαν πρόβλημα. «Παρατήσαμε πολύ πρόθυμα το χειρόγραφο στην τρωκτική κριτική των ποντικών, μια και είχαμε πια πετύχει τον κύριο σκοπό μας, τον αυτοπροσδιορισμό μας», θα γράψει το 1859 ο Μαρξ, δίνοντας έτσι μια γλαφυρή και προκαταβολική απάντηση σε όσους φρόντισαν, μετά το θάνατό του, στο όνομα του «μαρξισμού» να αγιοποιήσουν επιλεκτικά κάποια κείμενα ή διατυπώσεις του. Καλύτερη τύχη είχε η «Αθλιότητα της Φιλοσοφίας», η κριτική στον ουτοπιστή αναρχικό Προυντόν. Το βιβλίο του Μαρξ κυκλοφόρησε το 1847 ταυτόχρονα στις Βρυξέλλες και στο Παρίσι και περιέχει τα πρώτα στίγματα της θεωρίας του που άρχισε πλέον να ολοκληρώνεται.

Για να ανταποκριθούν στα βαριά τους καθήκοντα, ο Μαρξ και ο Ένγκελς δουλεύουν μέρα νύχτα. «Όταν ενημέρωσα τη σύζυγό μου για το πολύ φιλοσοφικό σύστημα που ακολουθείτε στις μελέτες σας, σύμφωνα με το οποίο εργάζεστε μέχρι τις 3 ή 4 το πρωί», έγραφε ο σοσιαλιστής Χάρνι στον Ένγκελς, «εκείνη μου δήλωσε ότι αυτό το σύστημα θα το άλλαζε αν ερχόταν στις Βρυξέλλες. Θα οργάνωνε ένα προνουντσιαμέντο με τις συζύγους σας. Η γυναίκα μου δεν έχει αντίρρηση να οργανώνουμε επαναστάσεις, υπό τον όρο να το κάνουμε δουλεύοντας με μειωμένο ωράριο».

Τον Νοέμβρη του 1847 ο Μαρξ και ο Ένγκελς παίρνουν μέρος στο Λονδίνο στο συνέδριο της μυστικής «Ενωσης των Κομμουνιστών». Οι ιδέες τους επικρατούν και τους ανατίθεται το έργο να συντάξουν το θεωρητικό και πολιτικό πρόγραμμα της Ένωσης. Ο Ένγκελς συντάσσει ένα προσχέδιο με τίτλο «Οι αρχές του Κομμουνισμού» και στέλνει στον Μαρξ τις τελευταίες του αυτοκριτικές παρατηρήσεις: «Μελέτησε λίγο την Ομολογία Πίστεως. Θαρρώ πως είναι προτιμότερο να εγκαταλείψουμε τη μορφή κατήχησης και να τιτλοφορήσουμε το φυλλάδιο αυτό Κομμουνιστικό Μανιφέστο. Άλλωστε μια και πρέπει λίγο ως πολύ να αναφερθούμε και στην ιστορία, η τωρινή μορφή του δεν προσφέρεται καθόλου. Θα φέρω μαζί μου το σχέδιο που έχω κάμει εδώ. Έχει απλή αφηγηματική μορφή, αλλά καθώς γράφτηκε υπερβολικά βιαστικά είναι άθλια συνταγμένο.» (Μαρξ-Ένγκελς, Αλληλογραφία, 1837-1848, μετάφραση Γιάννης Ηλ. Χάρης, Εκδόσεις Ολκός, Αθήνα 1975).
Χριστούγεννα με το Κομμουνιστικό Μανιφέστο!


Η τελική μορφή συντάσσεται από τον Μαρξ τις μέρες των Χριστουγέννων του 1847. Τρεις μήνες μετά τον θάνατο του Μαρξ, τον Ιούνιο του 1883, ο Ένγκελς συνόψιζε με μια μικρή δήλωση το περιεχόμενου του Μανιφέστου και απέδιδε εξολοκλήρου στον Μαρξ την πατρότητα της κεντρικής ιδέας. «Η βασική ιδέα που κυριαρχεί στο Μανιφέστο είναι η ιδέα ότι η οικονομική παραγωγή και η κοινωνική διάρθρωση κάθε ιστορικής εποχής που προέρχεται απ’ αυτήν, αναγκαστικά αποτελούν τη βάση για την πολιτική και πνευματική ιστορία αυτής της εποχής, ότι σύμφωνα μ’ αυτά (από τον καιρό της διάλυσης της παμπάλαιας κοινής ιδιοκτησίας της γης) όλη η ιστορία ήταν ιστορία ταξικών αγώνων ανάμεσα σε τάξεις εκμεταλλευόμενες και τάξεις εκμεταλλεύτριες, ανάμεσα σε τάξεις υποτελείς και τάξεις κυρίαρχες, στις διάφορες βαθμίδες της κοινωνικής εξέλιξης, ότι όμως ο αγώνας αυτός έχει φτάσει τώρα μια βαθμίδα όπου η εκμεταλλευόμενη και καταπιεζόμενη τάξη (το προλεταριάτο) δε μπορεί πια ν’ απελευθερωθεί από την τάξη που την εκμεταλλεύεται και την καταπιέζει (από την αστική τάξη), χωρίς να απελευθερώσει σύγχρονα και για πάντα ολόκληρη την κοινωνία από την εκμετάλλευση, την καταπίεση και τους ταξικούς αγώνες. Αυτή η βασική ιδέα ανήκει αποκλειστικά στον Μαρξ» (Εκδόσεις Ηριδανός, Αθήνα 1974).

Μια μόλις εβδομάδα μετά την έκδοση του Μανιφέστου στο Λονδίνο, το βράδυ της 3ης Μαρτίου 1948, η βελγική αστυνομία κάνει επιδρομή στο σπίτι του. Ο Μάρξ είναι πλέον ανεπιθύμητος. Θεωρείται υποκινητής της επανάστασης που είχε ξεσπάσει το Φεβρουάριο στη Γαλλία. Να πώς περιγράφει το επεισόδιο ο Βέλγος βουλευτής Ζαν Ζοζέφ Μπρικούρ, στη σχετική συζήτηση στο κοινοβούλιο των Βρυξελλών στις 18.3.1848: «Κατά τη διάρκεια της νύχτας, στη μία και τέταρτο περίπου, εννέα ή δέκα άτομα, οπλισμένα, με στολή της δημοτικής αστυνομίας των Βρυξελλών, εισβάλλουν στο ξενοδοχείο ‘Bois-Sauvage’, χωρίς να τηρήσουν τις σχετικές διαδικασίες του νόμου και απαιτούν να εξετάσουν τα χαρτιά του κυρίου Μαρξ. Παρά το ότι ο κύριος Μαρξ φέρθηκε κατά τρόπο νομικά άμεμπτο, τα οπλισμένα άτομα που είχαν εισβάλει τον άρπαξαν και τον πήραν μαζί τους. Η κυρία Μαρξ φτάνει στο αστυνομικό τμήμα του Petit Sablon. Εκεί δεν της επιτρέπουν να πει κουβέντα. Με σκαιό τρόπο ζητούν τα χαρτιά της. Σ’ αυτό το σημείο η κυρία λοιδορούμενη οδηγείται στο Δημαρχείο. Μόλις φτάνει, υποβάλλεται σε νέες ανακρίσεις, κατά τις οποίες τη μεταχειρίζονται με βάναυσο τρόπο. Υστερα τη ρίχνουν σ’ ένα κελί μαζί με κοινές γυναίκες που είχαν συλληφθεί εκείνη τη νύχτα. Για ένα διάστημα μένει στο κελί λιπόθυμη. Αυτός ο απεχθής βασανισμός κρατάει μέχρι τις επτά το πρωί. Μόνο τότε ο σύζυγός της κατορθώνει, πληρώνοντας ένα ποσό, να τη μεταφέρει σε άλλο κελί. Επιτέλους οδηγείται στον ανακριτή, κύριο Μπέργκμανς, που της ανακοινώνει ότι συνελήφθη για αλητεία. Ηταν υποχρεωμένη να εγκαταλείψει τη χώρα την ίδια μέρα.» (Καρλ Μαρξ, Βιογραφία Εικονογραφημένη, μετάφραση Γιάννη Βούλγαρη, Θεμέλιο, 1985).

Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο μεταφράστηκε για πρώτη φορά στα ελληνικά από τον ποιητή Κώστα Χατζόπουλο το 1909 και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Εργάτης» του Βόλου. Το 1913 πρωτοκυκλοφόρησε η ίδια μετάφραση σε μπροσούρα του «Σοσιαλιστικού Κέντρου Αθηνών». Το 1919 δημοσιεύτηκε η μετάφραση του Α. Δούμα με πρόλογο του Αρ. Σίδερη. Το 1927 ακολούθησε η μετάφραση του Γιάννη Κορδάτου από το Εκδοτικό του ΚΚΕ. Το 1933, με απόφαση του Πολιτικού Γραφείου βγήκε νέα μετάφραση, ανώνυμη. Μεταφραστής, κατά τη μαρτυρία του Κορδάτου ήταν ο Ιορδάνης Ιορδανίδης. Το 1945 κυκλοφόρησε από τον Αργύρη Παπαζήση η μετάφραση του Κορδάτου αναθεωρημένη. Το 1948 δημοσιεύτηκε από το ΚΚΕ νέα μετάφραση, του Μιλτιάδη Πορφυρογένη. Το 1963 αποπειράθηκαν νέα μετάφραση ο Βασίλης Ρώτας και η Βούλα Δαμιανάκου. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε από τον Αλέκο Παπακώστα πολυτελής έκδοση του Μανιφέστου, με εισαγωγές και παραρτήματα. Μέχρι σήμερα κυκλοφόρησαν και άλλες εκδόσεις, με ανώνυμους μεταφραστές, ανατυπώσεις των παλιών μεταφράσεων κλπ. Ύστερα από όλη αυτή τη λαμπρή καριέρα, αν αναζητήσει κανείς σήμερα το Μανιφέστο στα ελληνικά βιβλιοπωλεία θα πρέπει να αρκεστεί στην «ταπεινή» έκδοση της «Σύγχρονης Εποχής» που κυκλοφόρησε το 1994 σε 72 σελίδες, χωρίς να αναφέρεται μεταφραστής. Οποιος ενδιαφέρεται για κάτι περισσότερο, πρέπει να στραφεί στα παλαιοβιβλιοπωλεία.

_________
Frohe Weihnachten! Kameraden… Καλά Χριστούγεννα! σύντροφοι και συντρόφισσες του ιστολoγίου… ΤΡΙΠΟΛΙΤΗΣ

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

Η ηρωίδα Ηλέκτρα Αποστόλου

                  Η ηρωίδα Ηλέκτρα Αποστόλου               

«Ο κάτωθι υπογεγραμμένος ιατροδικαστής Πέτρος Τζαφέρης, μεταβάς σήμερον την 26ην Ιουλίου 1944 εις το ενταύθα νεκροτομείον, ενήργησα λεπτομερή αυτοψίαν και νεκροψίαν επί του πτώματος αγνώστου γυναικός ετών 39 περίπου.
- Πληροφορίαι: Μετεφέρθη διά του υπ’ αριθμ. 375 εγγράφου του Σταθμού Α` Βοηθειών, παραληφθείσα εκ του ξενοδοχείου “Κρυστάλ”.
- Νεκροψία: Το τριχωτόν της κεφαλής έχει αποκοπή ατέχνως και ανωμάλως διά μαχαιριδίου. Κατά το πρόσθιον τμήμα της κόμης παρατηρείται φρύξις των τριχών. Από της ρινός και του στόματος φαίνεται έρευσεν αίμα. Από της μιας μασχάλης προς την ετέραν διά του στήθους και συνεχιζόμενα όπισθεν του κορμού υπάρχουσι δύο παράλληλα αποτυπώματα, δίδοντα την εντύπωσιν ότι παρήχθησαν εκ της πιέσεως χοντρού σχοινίου. Φαίνεται ότι το σώμα της θανούσης απαιωρήθη εν ζωή διά των μασχαλών. Κατά τους καρπούς των χειρών παρατηρούνται εντυπώματα εκ σχοινίου. Κατά τη ράχιν της ρινός και αμφοτέρας τας παρειάς και τα βλέφαρα παρατηρούνται εκχυμώσεις κυανώδεις ως και εξοίδησις. Οι χαρακτήρες δεικνύουσι ότι εγένετο συνεπεία γρονθοκοπημάτων. Κατά τας οπισθίας επιφανείας αμφοτέρων των βραχιόνων παρατηρούνται εκχυμώσεις. Κατά τους γλουτούς, μηρούς, κνήμας και άκρους πόδας, υπάρχουσι εκχυμώσεις συρρέουσαι ταινιοειδείς, χρώματος κυανώδους, λίαν πυκναί και έντονοι. Κατά τα κατώτερα των κνημών και άκρους πόδας, παρατηρείται εξοίδωσις κυανού βαθμού. Αι εκχυμώσεις αύται ως και οι των βραχιόνων, παρήχθησαν κατόπιν δράσεων σκληρών και αμβλέων οργάνων (μαστιγίων, βουνεύρων, πλεκτού σύρματος, σχοινίου, αλύσεως κλπ.), βιαιότατα κατενεχθέντων. Το τριχωτόν του εφηβαίου παρουσιάζει φρύξιν των τριχών. Κατά τη ραχιαίαν επιφάνειαν του αριστερού άκρου του ποδός παρατηρείται έγκαυμα δευτέρου βαθμού εκτάσεως ταλλήρου. Κατά τη μετατάρσιον χώραν του αυτού ποδός έτερον έγκαυμα δίδον όμως τους χαρακτήρας του μετά θάνατον γενομένου. Αι τρίχες των μηρών και κνημών παρουσιάζουν φρύξιν. Φαίνεται ότι εγκαύματα και φρύξις οφείλονται εις επίθεσιν κατ’ αυτά ανημμένων σιγαρέτων.
Η διάνοιξις των μαλακών μορίων της κεφαλής έδειξεν εκχυμώσεις κατ’ αυτά. Η διάνοιξις της κρανιακής κάμψης έδειξεν οίδημα της λεπτής μήνιγγος και διεύρυνσιν των αγγείων αυτής. Ο στόμαχος περιείχε τροφάς εξ άρτου και ντομάτας.
Συμπέρασμα: Επί του πτώματος βεβαιούνται κακώσεις προκληθείσαι εκ μαστιγώσεως ήτις εγένετο διά διαφόρων οργάνων (μαστιγίου, βουνεύρου, αλύσεως, πλεκτού σύρματος), άτινα έδρασαν αλλεπαλλήλως και βιαιότατα, ως και κακώσεις εξ απαιωρήσεως από των μασχαλών, επίσης εγκαύματα εν ζωή και μετά θάνατον γενόμενα. Ο θάνατος οφείλεται κυρίως εις τας κακώσεις καθ’ όσον τα εγκαύματα είναι μικράς εκτάσεως.
Σημείωσις: Η ταυτότης της θανούσης εξηκριβώθη υπό της Σημάνσεως, ένθα ήτο σεσημασμένη ως κομμουνίστρια υπ’ αριθ. 59953. Το πτώμα ανήκε εις την Αποστόλου Ηλέκτραν του Νικολάου».
Παραθέσαμε ολόκληρη την ιατροδικαστική έκθεση γύρω από τις συνθήκες θανάτου της ηρωικής αυτής γυναίκας, της κομμουνίστριας Ηλέκτρας Αποστόλου, δεδομένου ότι δεν μπορεί καμία άλλη περιγραφή να περιγράψει με μεγαλύτερη ακρίβεια το μαρτύριό της. Ενα μαρτύριο που είχε και συνέχεια, παρόλο που συνηθίζεται ο θάνατος να προκαλεί το στοιχειώδη σεβασμό των ζωντανών στους νεκρούς: Την επομένη, 27 Ιουλίου 1944, το πτώμα της Ηλέκτρας Αποστόλου βρέθηκε πεταμένο στους δρόμους της Αθήνας. Φαίνεται πως το μίσος των ελληνόφωνων και γερμανόφωνων αρχών κατοχής απέναντι στους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης δε σταματούσε με το θάνατο. Πόσο μάλλον, όταν αυτοί οι αγωνιστές είχαν επιδείξει κι έναν ξεχωριστό ηρωισμό. Ποια, όμως, ήταν τούτη εδώ η αγωνίστρια, που συγκέντρωσε πάνω της τόσο μένος;
Ξεχωριστή κομμουνίστρια
> Η Ηλέκτρα Αποστόλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1912 και σε ηλικία 14 χρονών, το 1926, οργανώθηκε στην ΟΚΝΕ. Υπάρχουν, όμως, και μαρτυρίες που λένε πως με το λαϊκό κίνημα συνδέθηκε το 1925, όταν ήταν 13 ετών. Η Μέλπω Αξιώτη, για παράδειγμα, περιγράφει ως εξής το πολιτικό βάπτισμα της νεαρής κομμουνίστριας: «Στα 1925, τότε που το ΚΚΕ έμπαινε μέσα στο στίβο της εθνικής ζωής κι άρχιζε τη μεγάλη πορεία του, μια μέρα σ’ έναν κεντρικό δρόμο της Αθήνας στεκόταν ένα κοριτσάκι με δύο μαύρες κοτσιδούλες κι ένα κολλαριστό άσπρο φουστανάκι κι έριχνε κρυφές ματιές τριγύρω. “Βρε τι κάνεις εδώ;”, της λέει ένας γνωστός που περνά και που ήξερε καλά την οικογένεια. “Σουτ, του γνέφει η μικρή, μην πεις τίποτα στο σπίτι. Μοιράζω προκηρύξεις”. Από τότε αρχίζει η πολιτική δράση της Ηλέκτρας Αποστόλου. Ηταν τότε 13 χρονών. Καταγόταν από αστική οικογένεια. Μα, από μικρό παιδί είχε προσέξει τη φτώχεια και την αδικία που υπάρχει στον κόσμο, και το μυαλό της άρχισε να ψάχνει για να καταλάβει τις αιτίες που χώριζαν την κοινωνία στα δύο, και τον τρόπο για να λείψουν οι αδικίες». Τα ίδια υποστηρίζει πάνω – κάτω και ο Ν. Κιτόπουλος, προσθέτοντας πως το οικογενειακό της περιβάλλον οδήγησε την Ηλέκτρα στην ανάγκη να συγκρουστεί μαζί του και στο τέλος, σε ηλικία 18 ετών, να φύγει από το σπίτι της.
Εν πάση περιπτώσει, η Ηλέκτρα πολύ γρήγορα έγινε από τα πιο δραστήρια στελέχη της ΟΚΝΕ στην πρωτεύουσα, ενώ το 1930 αναδείχτηκε μέλος της καθοδήγησης της ΟΚΝΕ Αθήνας και, ταυτόχρονα, έγινε μέλος του ΚΚΕ. Στα 1933 διηύθυνε την εφημερίδα της ΟΚΝΕ «ΝΕΟΛΑΙΑ», είχε υπό την ευθύνη της το τμήμα της εργαζόμενης νεολαίας και ανέπτυξε ξεχωριστή δραστηριότητα στην οργάνωση της αντιφασιστικής πάλης του λαού, όπου το ΚΚΕ είχε ρίξει ιδιαίτερο βάρος. Ηταν τέτοια η δράση της Ηλέκτρας στον τομέα αυτό, που πήρε μέρος στο Παγκόσμιο Αντιφασιστικό και Αντιπολεμικό Συνέδριο Γυναικών, που έγινε στο Παρίσι, ως επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας.
Το 1935 πήρε μέρος στο 6ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς Νέων (ΚΔΝ), εκπροσωπώντας μαζί με άλλους Ελληνες νεολαίους την ΟΚΝΕ. Σύμφωνα, μάλιστα, με τον Β. Μπαρτζιώτα, ο ίδιος και η Ηλέκτρα έμειναν για ένα διάστημα στη Μόσχα, αυτός ως εκπρόσωπος της ΟΚΝΕ στην ΚΔΝ κι εκείνη ως βοηθός του. «Χρησιμοποιήσαμε – γράφει ο Β. Μπαρτζιώτας – το διάστημα αυτό για να πλουτίσουμε τις θεωρητικές μας γνώσεις και ν’ αφομοιώσουμε την πλούσια ενιαιομετωπική πείρα του διεθνούς κινήματος νέων».
Οταν γύρισε στην Ελλάδα, η Ηλέκτρα έγινε μέλος του Γραφείου της ΚΕ της ΟΚΝΕ. Για την επαναστατική της δράση, φυλακίστηκε και εξορίστηκε πολλές φορές. Η Μεταξική Δικτατορία την έκλεισε στις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ κι όταν αποφυλακίστηκε πέρασε στην παρανομία και στάλθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου ανέλαβε γραμματέας του Γραφείου της ΟΚΝΕ Μακεδονίας – Θράκης. Το 1939, όμως, συλλήφθηκε και στάλθηκε εξορία στην Ανάφη. Σύμφωνα, όμως, με τον Κ. Μπίρκα, η Ηλέκτρα έφτασε εξόριστη στην Ανάφη «μια μέρα του Ιούλη του 1938». Τέλος πάντων, λίγο πριν εξοριστεί στην Ανάφη, κατά τη μεταγωγή της, γέννησε στο κρατητήριο την κόρη της.
Η αξεπέραστη πατριώτισσα
> Το Σεπτέμβρη του 1942, η Ηλέκτρα δραπέτευσε από το Τμήμα Μεταγωγών Αθήνας. Σύμφωνα με μαρτυρίες ανθρώπων που τη γνώρισαν, η ίδια περιέγραφε ως εξής εκείνη τη δραπέτευσή της: «Απ’ τό νησί (σ.σ. απ’ την Ανάφη) έκανα αίτηση, σε συνεννόηση με την ομάδα, να μεταφερθώ στο νοσοκομείο για εγχείρηση στο στομάχι. Υστερ’ από πολλά, η αίτησή μου έγινε δεκτή και μ’ έφεραν συνοδεία με το παιδί μου στο Τμήμα Μεταγωγών της Αθήνας. Εκεί περίμενα μερικές μέρες για να αδειάσει θέση στο Νοσοκομείο. Οσο περνούσαν οι μέρες, τόσο το αποφάσιζα να το σκάσω από κει μέσα, παρόλο που ‘χαμε πει να το σκάσω απ’ το νοσοκομείο… Ζητάω από κάτι γυναίκες της Εθνικής Αλληλεγγύης να μου φέρουν ένα παλιοφούστανο κι ένα τσεμπέρι και αφού μου τα ‘φεραν, τους παραδίδω το παιδί. Ολα τώρα τα ‘χα έτοιμα και περίμενα. Τ’ απόγευμα, μόλις άρχισε να σουρουπώνει, κάθισα στη συνηθισμένη μου θέση στο κατώφλι του κρατητηρίου. Τέτοια ώρα, μου άνοιγαν λίγο κάθε βράδυ για να πάρω αέρα. Εκανα την άρρωστη και την αδιάφορη και δεν κοιτούσα καθόλου το σκοπό. Μόλις σουρούπωσε, περνάει κατά τύχη ένας χωροφύλακας και μου δίνει μια τσανάκα με μακαρόνια να του τα φυλάξω, ώσπου να γυρίσει. Απ’ τον ουρανό τα γύρευα και μου ‘ρθαν στη γη. Κοιτάω να δω τι γίνεται ο σκοπός. Είχε γυρίσει την πλάτη του και κουβέντιαζε με μια γυναίκα. Πετιέμαι σαν αστραπή μέσα στο κρατητήριο, αλλάζω βιαστικά, βάζω το τσεμπέρι στο κεφάλι, παίρνω την τσανάκα με τα μακαρόνια στο χέρι και δρόμο για την έξοδο. Περνάω την αυλή χωρίς να βιάζομαι και φτάνω στο σκοπό της μεγάλης σιδερένια πόρτας. “Καληνύχτα” του λέω. “Καληνύχτα κυρά μου”, απαντάει. Εγινε, όπως είχα υπολογίσει. Με πέρασε για μία απ’ τις καθαρίστριες. Βγαίνω στο δρόμο και περπατάω σιγά – σιγά, ώσπου να στρίψω τη γωνιά. Μόλις έστριψα, παρατάω τα μακαρόνια σ’ ένα πεζούλι και το βάζω στα πόδια, ώσπου χάθηκα μέσα στο πλήθος».
Αμέσως μετά τη δραπέτευσή της, η Ηλέκτρα ανέλαβε την καθοδήγηση της οργάνωσης «Λεύτερη Νέα» και με την ίδρυση της ΕΠΟΝ έγινε μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της. Στη συνέχεια, πέρασε στην κομματική δουλιά κι έγινε μέλος της καθοδήγησης και υπεύθυνη της διαφώτισης της ΚΟΑ. Ηταν η επικεφαλής της ομάδας που έφτιαχνε το έντυπο προπαγανδιστικό υλικό στην Αθήνα, βοηθώντας τις μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις κατά των κατακτητών.
Η Ηλέκτρα συλλήφθηκε από την Ειδική Ασφάλεια – που έδρευε στο ξενοδοχείο «Κρυστάλ» – στις 25 Ιουλίου του 1944, βασανίστηκε απάνθρωπα και δολοφονήθηκε. Δολοφόνοι της, όπως αποκάλυψε μετά την απελευθέρωση ο «Ριζοσπάστης», ήταν ο Λάμπου, που αργότερα έγινε υποστράτηγος Χωροφυλακής με συνεργάτες τον Παρθενίου, ένα κατακάθι της κοινωνίας, και τον Μηνά Καθρέπτη (δεξί χέρι του Παρθενίου), χαρακτηριστική περίπτωση κτηνανθρώπου.
Η Ηλέκτρα, ως κομμουνίστρια, λαϊκή αγωνίστρια και πατριώτισσα, κράτησε υπέροχη στάση απέναντι στους βασανιστές της. «Από άνθρωπο του ΕΛΑΣ που είχαμε και μέσα στην “Ειδική Ασφάλεια” – γράφει ο Β. Μπαρτζιώτας – μάθαμε για τα βασανιστήρια και την ηρωική στάση της αξέχαστης Ηλέκτρας μας… Η ηρωική μας Ηλέκτρα απαντούσε αγέρωχα στις ερωτήσεις των βασανιστών της:
– Από πού είσαι;
– Από την Ελλάδα!
– Πού κατοικείς;
– Στην Ελλάδα!
– Πώς σε λένε;
– Είμαι Ελληνίδα!
– Ποιοι είναι οι συνεργάτες σου;
– Ολοι οι Ελληνες!».
Αυτή ήταν η Ηλέκτρα Αποστόλου κι έτσι θα τη γνωρίζουν όλες οι επόμενες γενιές των Ελλήνων.
Σε άρθρο της, γραμμένο στα χρόνια του εμφυλίου, η Αύρα Παρτσαλίδου σημειώνει για την Ηλέκτρα: «Με την ηρωική της ζωή και το μαρτυρικό της θάνατο, έγινε το σύμβολο της μαχόμενης γυναίκας του τόπου μας… Τώρα η Ηλέκτρα είναι μια μεγάλη ηρωίδα. Τ’ όνομά της έχει φτάσει μακριά, πέρα απ’ τα σύνορα της πατρίδας μας. Τη διεκδικούν οι αγωνιζόμενες γυναίκες όλου του κόσμου σαν ηρωίδα του παγκόσμιου γυναικείου κινήματος. Αν μπορούσαν οι νεκροί να μιλήσουν, η Ηλέκτρα θα μας έλεγε σεμνά και με την απλότητα που τη χαρακτήριζε: “Τέτοια έγινα, γιατί τέτοια μ’ έκανε το κόμμα μου”.
....
«Ηλέκτρα μας.
Η ώρα της λευτεριάς έφτασε, μα συ δε λείπεις.
Είναι τ’ όνομά σου γραμμένο πλάι – πλάι
στ’ όνομα της λευτεριάς
το αίμα σου μέσα στις φλέβες μας, η καρδιά σου
στην καρδιά μας»
Γ. Ρίτσος

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Τα πενήντα χρόνια δουλείας και το «θολωμένο» μυαλό του Τσίπρα…

Τα πενήντα χρόνια δουλείας  και το «θολωμένο» μυαλό του Τσίπρα…


Στην ομιλία του (24/5) το κομμουνιστικό ανδρείκελο που ονομάζεται Αλέξης Τσίπρας από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του Συνδέσμου Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος (ΣΒΒΕ) απαντώντας στο ερώτημα γιατί δεν υπήρξε λύση στο τελευταίο Eurogroup, απάντησε με τον εξής τρόπο: «Διότι υπήρξε προσπάθεια να προωθηθεί και πάλι μια θολή λύση. Μια λύση μετάθεσης του προβλήματος. Μια λύση που δεν αντιστοιχούσε στο οικονομικό κλίμα, στα δημοσιονομικά αποτελέσματα της ελληνικής οικονομίας αλλά ούτε και στις θυσίες του ελληνικού λαού».
Την ίδια στιγμή η γερμανική εφημερίδα Tageszeitung (ΤΑΖ), σε σχόλιο με τίτλο «50 χρόνια δουλείας», υποστήριζε ότι «Αυτή τη φορά η αγωνία δεν οφείλεται σε Έλληνα υπουργό Οικονομικών, αλλά στον Γερμανό Β. Σόιμπλε. Εκείνος στέκεται εμπόδιο σε μια συμφωνία στο Eurogroup. Η αρνητική του στάση εγκυμονεί, ωστόσο, κινδύνους γιατί χωρίς ελαφρύνσεις το ΔΝΤ δεν θέλει να συμμετάσχει στο πρόγραμμα και χωρίς το Ταμείο ο Β. Σοίμπλε δεν προτίθεται πια να βοηθήσει την Ελλάδα. (…) Ο γόρδιος δεσμός δεν είναι εύκολο να λυθεί. Και δεν είναι σίγουρο ότι θα βρεθεί διέξοδος τις επόμενες εβδομάδες» επισημαίνει η εφημερίδα του Βερολίνου». Στην συνέχεια του σχολίου αναφέρεται ότι «Ο Β. Σόιμπλε έστησε παγίδα στους δανειστές, η οποία ενδέχεται να αποδειχθεί μοιραία. Το τίμημα το πληρώνουν για μια ακόμα φορά οι Έλληνες, που θα βιώσουν στο πετσί τους τα νέα μέτρα λιτότητας. Σε περίπτωση που είχε επιβληθεί σε Γερμανούς ένα τόσο καταστροφικό πρόγραμμα, ο Β. Σόιμπλε δεν θα ήταν πια υπουργός. Όμως, η πραγματικότητα είναι ακόμα χειρότερη. Για να κερδίσει την εύνοια του ΔΝΤ, το Eurogroup θέλει να πιέσει την Ελλάδα να αποδεχθεί ότι θα πετυχαίνει υψηλά πλεονάσματα μέχρι το 2060. Στην πράξη αυτό σημαίνει 50 χρόνια δουλείας. Η κρίση που ξεκίνησε το 2010 θα βασανίζει ακόμα πολλές γενιές Ελλήνων».
Δηλαδή, ενώ η γερμανική εφημερίδα ευθέως μιλάει για τα «50 χρόνια δουλείας» που σφραγίζονται πλέον από το καθεστώς Τσίπρα, ο δουλικότερος όλων των προκατόχων του, ισχυρίζεται απλά ότι «αντιστέκεται» γιατί «υπήρξε προσπάθεια να προωθηθεί και πάλι μια θολή λύση».
Μ’ άλλα λόγια τα πενήντα χρόνια δουλείας σύμφωνα με τον Τσίπρα είναι μια ακόμη «θολή λύση». Δεν είναι βέβαιο το θολωμένο του μυαλό υπεύθυνο για τα παραπάνω.
Θα είναι νύκτα, θα είναι μέρα μεσημέρι, θα είναι απόγευμα. Δεν έχει σημασία. Σημασία μόνο έχει πώς και πότε θα έρθει η «μέρα της Βαστίλλης» γι’ αυτήν την αριστερο-δεξιά αδίστακη εξουσιαστική κομπανία…

___________
(από: https://anarchypress.wordpress.com)

Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

Σωφρονισμός Α.Ε.




γράφει ο Δημήτρης Κούλαλης
Το 1975 κυκλοφόρησε το βιβλίο του Μισέλ Φουκό «Επιτήρηση και Τιμωρία». Πρόκειται για ένα ιδιαίτερο βιβλίο, για μια κοινωνική θεώρηση που αναδεικνύει τις μεθόδους που ακολουθούνται για τον κοινωνικό έλεγχο και την πειθαρχία στο κυρίαρχο κεφαλαιοκρατικό σύστημα.
Χρησιμοποιώντας τον όρο «carceral archipelago», όρος-δάνειο από το σύμπλεγμα φυλακών στο Mettray της Γαλλίας του 19ου αιώνα, μέσα από εικόνες με φράχτες, τείχη, κάμερες επιτήρησης κ.ά., ο δομιστής διανοούμενος σκηνοθετεί μια σωφρονιστική δυστοπία όπου ο δημόσιος χώρος μετατρέπεται σε μια εκτενή φυλακή για το πλεονάζον εργατικό δυναμικό.
Η μεταναστατευτική πολιτική των ΗΠΑ, ειδικά επί Τραμπ, μια και συνδέει ακόμη περισσότερο τη μετανάστευση με τον εγκλεισμό, έρχεται να πατήσει και να επεκτείνει τα όσα περιέγραφε ο Γάλλος φιλόσοφος.
«Η στάση του αμερικανικού κράτους», εξηγούσε η Naomi Murakawa, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, «απέναντι στους μετανάστες και τις μειονότητες δεν είναι άλλη από την καπιταλιστική λευκή υπεροχή σε ένα κράτος σταθερής αυτο-υπεράσπισης».
Η πρόσφατη έκθεση των ανθρωπιστικών οργανώσεων στις ΗΠΑ την επιβεβαιώνει. Σύμφωνα με τα ευρήματά της, «οι έγκλειστοι στα κέντρα κράτησης μεταναστών πεθαίνουν χωρίς λόγο», καθώς η ιατρική περίθαλψη είναι «υποδεέστερη και επικίνδυνη», από ένα προσωπικό, μάλιστα, που δεν κατέχει επαγγελματική άδεια. Συνέπεια αυτού του γεγονότος αποτελεί ο θάνατος επτά κρατουμένων μεταξύ 2012 -2015.
Μπορεί βέβαια οι οργανώσεις να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου σχετικά με την υγειονομική περίθαλψη, ωστόσο, υπάρχουν κάποιοι που χαιρέτισαν τα σχέδια μετανάστευσης που ανακοινώθηκαν πρόσφατα από τον Τραμπ.
Η «Geo Group», μία από τις μεγαλύτερες ιδιωτικές εταιρείες φυλακών στον κόσμο, ήταν ανάμεσα σ’ αυτούς.
«Αναφορικά με τις υπηρεσίες κράτησης, προς υποστήριξη της ασφάλειας των συνόρων, θα συνεχίσουμε να είμαστε ο μεγαλύτερος πάροχος υπηρεσιών κράτησης στις τρεις μεγαλύτερες κυβερνητικές υπηρεσίες», κόμπαζε τον περασμένο Φεβρουάριο ο Τζ. Ζόλεϊ, διευθύνον στέλεχος της εταιρείας, ύστερα από την ανακοίνωση της παράτασης του διαστήματος κράτησης των αλλοδαπών που εισέρχονται εκ νέου παράνομα στις ΗΠΑ.
Η εν λόγω εταιρεία αποτέλεσε μία από τις μεγαλύτερες εισηγμένες στο χρηματιστήριο εταιρείες που έκαναν σημαντικές δωρεές στην προεκλογική εκστρατεία του Τραμπ. Ο εταιρικός «αιμοδότης» του υποψήφιου των Ρεπουμπλικανών έδωσε 50 χιλ. δολάρια στη «Rebuilding America Now», την ανεξάρτητη πολιτική επιτροπή που τον υποστήριξε. Δώρισε ακόμη, σχεδόν 52 χιλ. δολ. σε πολιτικούς φορείς κι οργανώσεις που έχουν υιοθετήσει μια σκληρή στάση στο μεταναστευτικό ζήτημα.
Η «Geo Group» διαθέτει διάφορα κέντρα κράτησης μεταναστών εκ μέρους της κυβέρνησης, όπως το κολαστήριο του Adelanto Detention Facility στην Καλιφόρνια. Ενδεικτικά να πούμε ότι στο συγκεκριμένο κατάστημα ένας 44χρονος μετανάστης ανέφερε επί δύο χρόνια συμπτώματα καρκίνου, αλλά έλαβε επαρκή ιατρική παρακολούθηση ένα μήνα πριν από τον θάνατό του. «Business as usual», θα πει κάποιος…
Ωστόσο, η «Geo Group» δεν ήταν η μόνη εταιρεία που χάρηκε με τη μεταναστευτική ατζέντα του Tραμπ.
Η εταιρεία ιδιωτικών φυλακών «CoreCivic», τέως «CCA», η οποία την ημέρα της ορκωμοσίας του «αντισυστημικού» επιχειρηματία άφησε ως πουρμπουάρ στον κουμπαρά του Λευκού Οίκου 250 χιλ. δολ., ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει νέο άνοιγμα στον συγκεκριμένο τομέα.
Εν αναμονή της «ανάπτυξης» βρίσκονται και εταιρείες όπως η «Unisys», η «L-3 Technologies», η «CACI International» και η «Motorola Solutions», που βλέπουν με ευχαρίστηση τους «στόχους τους να γίνονται σταδιακά και στόχοι της νέας κυβέρνησης», όπως ανέφερε ο Πίτερ Αλταμπεφ, διευθύνων σύμβουλος της «Unisys Corporation».
Η «μπίζνα» των φυλακών που εγκαινιάστηκε από το έτερο πολιτικό τέκνο της «Mont Pelerin Society», τον Ρόναλντ Ρίγκαν, στις αρχές του '80 δημιούργησε ακόμη ένα λερναίο λόμπι το οποίο, έχοντας καλογρασάρει τα γρανάζια του συστήματος, απέκτησε πρόσβαση στο Κογκρέσο με σκοπό: 1) Αφενός, την προώθηση νομοσχεδίων που θα στέλνουν πιο εύκολα τους φτωχούς ανθρώπους στη φυλακή - κάτι που ακουμπά το ηθικό εκτόπισμα τόσο της «Geo Group» όσο και της «CoreCivic». 2) Αφετέρου τη νομοθέτηση ρυθμίσεων που θα μετατρέπουν τους κρατούμενους σε μισθωτούς σκλάβους των πολυεθνικών.
Εύλογη, λοιπόν, ήταν η ανησυχία των εταιρειών του κλάδου, οι οποίες είδαν τις μετοχές τους να επιχειρούν ελεύθερη πτώση, όταν τον Ιούλιο του ’16 το υπουργείο Δικαιοσύνης, δεχόμενο πολιτική πίεση, ανακοίνωσε ότι θα καταργήσει σταδιακά τις ιδιωτικές φυλακές από το Γραφείο των Φυλακών.
Ευτυχώς γι' αυτές, όμως, η επένδυση στον Τραμπ απέδωσε: οι μετοχές τους, μετά τις αποφάσεις του πολυεκατομμυριούχου πλανητάρχη, ανέκαμψαν.
Εν κατακλείδι, αν κάτι θέλει να υπογραμμίσει το συγκεκριμένο σημείωμα είναι ότι το κεφαλαιοκρατικό σύστημα, εκείνο το σύστημα που παράγει πολιτικές αποφύσεις, όπως ο Tραμπ και η Λεπέν, εκτός του ότι πετά στον ουλαμό των ανεπιθύμητων εκείνους που του… περισσεύουν, ταυτόχρονα «τζογάρει» επάνω στις πλάτες τους γεμίζοντας με νέα, αιματοβαμμένα πουγκιά τα ξέχειλα θησαυροφυλάκιά του.
Δεν πρόκειται για μια ηθικοπλαστικού τύπου προσέγγιση, αλλά για την καταγγελία ενός πολιτικού-οικονομικού τρόπου οργάνωσης των κοινωνιών που αφήνει καθημερινά το βδελυρό αποτύπωμά του στα σώματα και στις ψυχές εκατομμυρίων ανθρώπων.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Πόσοι κρατούμενοι χωράνε στις ελληνικές φυλακές;
Από τη Ζυρίχη του Τσόρτσιλ στο σήμερα

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

''Η Ελλάδα χρειάζεται αναπτυξιακό πρόγραμμα και ολική αναδιάρθρωση στο κράτος. Για να γίνει αυτό χρειάζεται νομισματική κυριαρχία.


''Η Ελλάδα χρειάζεται αναπτυξιακό πρόγραμμα και ολική αναδιάρθρωση στο κράτος. Για να γίνει αυτό χρειάζεται νομισματική κυριαρχία. Εκεί εντάσσεται η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Από μόνη της δε λέει τίποτα. Είναι ένα αναγκαίο, αλλά όχι ικανό βήμα. Δε βλέπω καμία ιδιαίτερη διάθεση από το εξωτερικό να μας σταματήσουν από το να πάμε σε εθνικό νόμισμα. Αυτό που βλέπω είναι εγχώριες δυνάμεις, οι οποίες δεν το θέλουν με κανένα τρόπο. Η γραμμή των έξω είναι να πληρώνουμε τα δάνειά μας, να μην τους δημιουργούμε προβλήματα, να μη μιλάμε πολύ και να ζούμε με τη μιζέρια μας. Θέλουν να καθίσουμε εδώ που βρισκόμαστε κι όσο πάει. Και αυτό γίνεται. Μας έβαλαν σε μια κατάσταση μεταξύ φθοράς κι αφθαρσίας και εδώ θα μείνουμε αν δεν αποφασίσουμε να αλλάξουμε πορεία ''